ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΠΑΤΣΟΥΡΑΚΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΤΣΟΥΡΑΚΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΑΤΣΟΥΡΑΚΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΤΣΟΥΡΑΚΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΤΣΟΥΡΑΚΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΠΑΤΣΟΥΡΑΚΟΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΑΤΣΟΥΡΑΚΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΒΟΓΙΩΤΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΤΣΟΥΡΑΚΟΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΑΠΟΥΤΖΑΚΙ Mini tree diagram
Ανάργυρος (1958)

Ανάργυρος (1958)

Click to select
Click to select
Click to select
Click to select
Click to select
Click to select
Click to select
Click to select
Click to select
Click to select
Click to select
Click to select
Click to select
Click to select
Click to select
Click to select
Click to select
Click to select
Click to select

ΑΝΑΡΓΥΡΟΣ ΠΑΤΣΟΥΡΑΚΟΣ

25 Οκτωβρίου 1875 - 13 Ιουλίου 1962

ΠΑΙΔΙΑΤΡΟΣ-ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΣ

Γεγονότα κατά χρονολογική σειρά

25 Οκτωβρίου 1875

Γέννηση: ΚΩΝΑΚΙΑ

29 Δεκεμβρίου 1919

Παντρεύτηκε τον/την: ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΒΟΓΙΩΤΑ ,τόπος: ΠΕΙΡΑΙΑΣ

4 Νοεμβρίου 1920

Γέννηση υιού: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΤΣΟΥΡΑΚΟΣ ,τόπος: ΠΕΙΡΑΙΑΣ

23 Αυγούστου 1923

Γέννηση υιού: ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΠΑΤΣΟΥΡΑΚΟΣ ,τόπος: ΠΕΙΡΑΙΑΣ

16 Ιουλίου 1926

Γέννηση θυγατέρας: ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΑΤΣΟΥΡΑΚΟΥ ,τόπος: ΠΕΙΡΑΙΑΣ

14 Μαρτίου 1944

Θάνατος υιού ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΤΣΟΥΡΑΚΟΣ ,τόπος: ΠΕΙΡΑΙΑΣ

13 Ιουλίου 1962

Θάνατος ,τόπος: ΠΕΙΡΑΙΑΣ

Σημειώσεις

  • Ο Ανάργυρος Πατσουράκος ήταν ο τέταρτος γιος του Βασιλείου Πατσουράκου και της Χριστίνας Κωνσταντίνου Παπουτζάκι.
    Γεννήθηκε στο χωριό Κονάκια της Λακωνίας. Τις στοιχειώδεις γνώσεις του τις πήρε στα Κονάκια όπου ο πατέρας του ήταν ένας από τους πρώτους Δημοδιδάσκαλους του Ελληνικού Κράτους. Τις γυμνασιακές του σπουδές τις τελείωσε στο Γύθειο.
    Εισήλθε στη Σχολή Έφεδρων Αξιωματικών της Κέρκυρας απ όπου βγήκε το 1899 σαν Έφεδρος Ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού.
    Σπούδασε την ιατρική επιστήμη και πήρε το πτυχίο της Ιατρικής το 1906.
    Διετέλεσε Επιμελητής του Δημοτικού Βρεφοκομείου Αθηνών καθώς και Επιμελητής του Ζανείου Δημοτικού Νοσοκομείου Πειραιά.
    Πήρε μέρος σαν εθελοντής Έφεδρος Ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο 1912-13 και τον Ελληνοβουλγαρικό 1913. Στον πόλεμο του 1915-16 υπηρέτησε σαν Έφεδρος Υπίατρος. Ήταν παρών στην απελευθέρωση των Ιωαννίνων.
    Για τις υπηρεσίες του προς την Πατρίδα παρασημοφορήθηκε με τον Αργυρό Σταυρό των Ιπποτών του Τάγματος του Γεωργίου του Α`.
    Σπούδασε στην Φαρμακευτική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών απ όπου πήρε το πτυχίο του φαρμακοποιού το 1914.
    Από το ίδιο έτος έγινε μέλος της Ιατροφαρμακευτικής Εταιρείας Πειραιά.
    Με την επιστροφή του από τα μέτωπα των μαχών γράφτηκε και στην Νομική Σχολή της Αθήνας.
    Εξαιτίας των ακραιφνών φιλοβασιλικών του φρονημάτων (πρόεδρος Επιστράτων Πειραιά) εξορίστηκε για ένα χρόνο στην Σκύρο (1917-18) και φυλακίστηκε για ένα χρόνο στην Χαλκίδα (1918-19).
    Το 1919 παντρεύεται την Αικατερίνη Κων. Βογιώτα με την οποία θα αποκτήσουν τρία παιδιά τον Κωνσταντίνο, τον Βασίλειο και την Χριστίνα.
    Το 1925 πολιτεύεται για πρώτη φορά στον Δήμο Πειραιά και εκλέγεται πρώτος δημοτικός σύμβουλος στην αντιπολίτευση την περίοδο 1925-1929. Θα επανεκλεγεί και στην επόμενη περίοδο 1929-1934.
    Το 1927 εξελέγη μέλος της Ελληνικής Αντιφθισικής Εταιρείας Πειραιά ενώ το 1928 ανακηρύχθηκε από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Δαμιανό Σταυροφόρος του Τάγματος των Ορθοδόξων Σταυροφόρων του Παναγίου Τάφου.
    Το 1934 έγινε μέλος του Πειραϊκού Συνδέσμου για την πολυσχιδή δράση του, ενώ το 1950 θα πολιτευτεί ξανά με το κόμμα του Μαρκεζίνη.
    Αρθρογράφησε σε διάφορες εφημερίδες του Πειραιά και δημοσίευσε μελέτη “Περί της παθητικής αμύνης του αμάχου πληθυσμού”.
    Υπήρξε ευφυής, εύστροφος, ευφράδης, ενθουσιώδης, τολμηρός, φιλοκίνδυνος, καλός, αυστηρός, και πολύ ευσεβής.
    Υπηρέτησε για πενήντα ολόκληρα χρόνια, δηλαδή από το 1906 ως το 1956 οπότε και συνταξιοδοτήθηκε, σαν γιατρός τους συνανθρώπους του αφιλοκερδώς και με ανιδιοτέλεια. Δεν διακρινόταν μόνο για την επιστημονική του κατάρτιση, αλλά και για την απέραντη καλοσύνη και τα φιλολαϊκά και ανθρωπιστικά του αισθήματα. Παρακολουθούσε και επισκεπτόταν συχνά τους άπορους ασθενείς και όχι μόνο δεν έπαιρνε αμοιβή, αλλά και τους ενίσχυε οικονομικά για την αγορά φαρμάκων κλπ. αν και εφόσον διαπίστωνε ότι πρόκειται αληθινά για άπορους. Γι' αυτό και άφησε εποχή στην Πειραϊκή κοινωνία που τον λάτρευε κυριολεκτικά. Με τον χαρακτήρα του, την ηθική του και την τιμιότητά του κατάφερε να είναι όχι μόνο γιατρός των σωμάτων αλλά και ο απαραίτητος πνευματικός σύμβουλος κάθε οικογένειας, αποβλέποντας στον ψυχικό σύνδεσμο του γιατρού και του φτωχού ασθενή, προπορευόμενος κατά πολλά χρόνια της εποχής του.
    Απεβίωσε στο σπίτι του στου Βρυώνη στις 13 Ιουλίου 1963 και τάφηκε στον οικογενειακό τάφο στο Γύθειο.

Page created using GEDmill 1.11.0