Μάνη Τα χωριά μας Ιστορία της οικογένειας Οικογενειακό δένδρο Φωτογραφικό αρχείο Ιστορικά - Ανέκδοτα - Διηγήσεις Guest book Επικοινωνία

Ιστορία της Οικογένειας

Προέλευση επιθέτου Καταγωγή - Απαρχή γενεάς Έτος 1400 1400 - 1900 1900 μέχρι σήμερα Συγγενείς οικογένειες Διάγραμμα οικογένειας

ΕΤΟΣ 900 μ.Χ.
ΚΑΤΑΓΩΓΗ - ΑΠΑΡΧΗ ΓΕΝΕΑΣ

           Η χρονολογική απαρχή της γενεάς μας ανάγεται τουλάχιστον από το 900μ.Χ., για τους εξής αδιάσειστους λόγους:
           Στη Μέσα Μάνη, στη τοποθεσία Ανωπούλα ή Μακρυνά, προς τη πλευρά του Μεσσηνιακού κόλπου και σαν στηθαίο, βρίσκεται ένα φυσικό και απομονωμένο οχυρό , τοΚάστρο της Ωρηάς, δηλ. της «Ωραίας». «Έχει μήκος 51/2 χιλιόμετρα, δι'αυτό ονομάζεται «Μακρυνά», πλάτος 200-500 μέτρα, ύψος από τη θάλασσα 350 μέτρα και από τη ξηρά 100 μέτρα. Για όλα αυτά πιστεύομε ότι το Κάστρο της Ωρηάς χρησίμευε ως καταφύγιο στις επιδρομές των πειρατών κατά τα προ της Φραγκοκρατίας τουλάχιστον  χρόνια της βυζαντινής αυτοκρατορίας».
           Εκείνα όμως τα χρόνια, 800-1200μ.Χ., η Μάνη, όπως είναι ιστορικά εξακριβωμένο, ήταν αραιοκατοικημένη και πολύ λίγες γενεές αποτελούσαν τοέμψυχο δυναμικό της.
           Δεν είχαν φτάσει ακόμη τότε στη Μάνη οι φυγάδες Έλληνες από τοΝύκλι, οι ξενόφερτοι οι οποίοι αναστάτωσαν την περιοχή και προσπάθησαν να επιβληθούν στους αυτόχθονες, όπως ήταν τα μέλη της γενεάς μας.
           Σ' αυτό λοιπόν το Κάστρο της Ωρηάς κατέφευγαν, σε επικίνδυνες εποχές, κατά τις επιδρομές των βάρβαρων πειρατών, μαζί με άλλες γενεές της περιοχής και τα μέλη της δικής μας γενεάς. Εγκατέλειπε προσωρινά η γενεά μας το προπύργιό της, τη Αγία Κυριακή που είχε σαν έδρα της, όπως και τα κτήματά της που είχε στη Νόμια.
Στη μέση της Ανωπούλας στην ανατολική πλευρά υπάρχουν ερείπια φρουρίου και κατοικιών. Το έδαφος είναι ολοτρύπητο από πολυάριθμες στέρνες, οι περισσότερες των οποίων είναι βαθιές.  Σε καθεμιά απότις κατοικίες, πού βρίσκονται ακόμη και σήμερα εκεί, παρέμεναν τα γυναικόπαιδα και οι γέροι κάθε γενεάς της περιοχής, όσοι δηλαδή δεν μπορούσαν να οπλοφορήσουν. Οι άντρες υπεράσπιζαν από τους πειρατές μικρό τείχος στις «μπατές» της Ανωπούλας που αφήνει προς τη στεριά και προς τα χωριά Νοχιά, Κούνο και Κηπούλα.
           Σ' αυτές τις κατοικίες υπήρχε, για το μικρό χρονικό διάστημα που θα ήταν απομονωμένοι, κοινό συσσίτιο, κοινός ύπνος αλλά χωριστή στέρνα για κάθε γενεά, όπως αποκαλύπτεται και σήμερα ακόμη από τα ερείπια. Γιατί και οι πειρατές δεν μπορούσαν να μείνουν πολλές μέρες, ούτε να απομακρυνθούν από τα πλοία τους και να τα αφήσουν σε αλίμενα μέρη και τρικυμισμένη πάντα θάλασσα, και νατρέξουν να πολιορκήσουν την Ανωπούλα.
Πριν από χρόνια ο αδελφός του πατέρα μου Ιωάννης Βασιλείου Πατσουράκος, αρχαιολάτρης και πατριδολάτρης, είχε βρει και επισημάνει στο Κάστρο αυτό της Ωρηάς τη μικρή κατοικία της γενεάς μας.
           Το σπίτι αυτό της «ανάγκης» των μελών της γενεάς, όπως όλα τα σπίτια που βρίσκονται στο «Κάστρο» έχει όλα τα χαρακτηριστικά και είναι αντιπροσωπευτικό της χρονικής περιόδου πριν το 1200μΧ.
           Στα ερείπια του σπιτιού αυτού στο «Κάστρο» παρατήρησε σ' έναν ογκόλιθο μία παμπάλαια ανάγλυφη επιγραφή: ΠΑΤΖΟΥΡΟΣ.
Το ξηρό κλίμα της περιοχής ήταν υπεραρκετό να διαφυλάξει την επιγραφή επί τόσους αιώνες γιατί: «Την Ανωπούλα την δέρνουν ισχυρότατοι, άνεμοι απ' όλα τα μέρη, και καθώς είναι εντελώς γυμνή, επίπεδη και στενή δεν μπορεί να σταθεί εύκολα το χειμώνα εκεί επάνω άνθρωπος. Είναι απόκεντρη και μακριά από τις συγκοινωνίες της ξηράς και της θάλασσας (Μέζαπο, Γερολιμένα) και τις κατοικίες των ανθρώπων (Νυκλιάνικο, Πεντάδα).»
           Τη σημερινή ονομασία «Ανωπούλα», δηλαδή «Άνω Πόλη», την έδωσαν πρόσφυγες κάτοικοι της Κρήτης το 1365. Αυτοί προέρχονταν από τη περιοχή των Σφακίων, όπου υπήρχε σημαντική και μεγάλη πόλη και υπάρχει μέχρι σήμερα χωριό με την ίδια ονομασία «Ανωπούλα», και η οποία τότε εξανδραποδίστηκε από τους Ενετούς.
           Να λοιπόν πως η ανάγλυφη αυτή επιγραφή και η χαρακτηριστική κατοικία του Κάστρου είναι αδιάψευστα στοιχεία της ύπαρξης της γενεάς μας πριν το έτος 1200.
           Για να αναφέρεται όμως η «κατοικία» καταφύγιο του Πατσούρου στο Κάστρο της Ωρηάς, ασφαλώς η γενεά μας ήταν ισχυρή, δυναμική, πολυπληθής αλλά και με παλιά, αυτόχθονη όμως, καταγωγή.
           Μπορούμε λοιπόν άφοβα και χωρίς προκατάληψη να αναγάγουμε την οντότητα της  γενεάς μας τουλάχιστον τριακόσια χρόνια πριν τη χρονολογία αυτή δηλαδή από το 900μ.Χ.
           Ένα επίσης αδιάψευστο στοιχείο, το οποίο πρέπει κανείς να λάβει επιπλέον υπόψη, για τη χρονολογική απαρχή της γενεάς μας είναι ότι υπήρχε ήδη, υπάρχει δε ακόμη, από το 800μ.Χ. ιδιόκτητη μικρή εκκλησία της γενεάς μας η Αγία Κυριακή.
Ο ναός αυτός της Αγίας Κυριακής είναι μικρός «μονοκάμαρος» με μεγαλιθική τοιχοποιία, χωρίς ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, όπως είναι όλοι οι ναοί της Μάνης που χτίστηκαν πριν το 1300μΧ.
           Οι Μανιάτες όπως είναι γνωστό, ασπάστηκαν τον χριστιανισμό το έτος 880.
           Συμπεραίνει λοιπόν κανείς ότι για να δείξει πίστη η γενεά μας στη νέα θρησκεία, τη χριστιανική, στην οποία δόθηκε ψυχικά απόλυτα, έχτισε την εκκλησία της Αγίας Κυριακής, αφενός μεν για να εκκλησιάζεται σε δικό της ναό, αφετέρου δε για να δείξει υπεροχή έναντι των υπόλοιπων κατοίκων του τόπου.
           Άλλο γεγονός της δυναμικής παρουσίας της γενεάς μας είναι ένα μοιρολόι του έτους 1400 όπου  αναφέρεται ο Πύργος ενός σκοτωμένου Πατσούρου, όπως και το πειρατικό του πλοίο ονομαζόμενο «Φάλαινα». Για να είναι ισχυρή και πολυπληθής η γενεά μας και να έχει υπό την εξουσία της, σαν ευκατάστατη στον τόπο, περισσότερους, ασφαλώς, του ενός αναφερόμενου, Πύργους όπως και πειρατικά πλοία, όπως αναφέρει το μοιρολόι του 1400, πρέπει να ήταν τουλάχιστον πεντακοσίων ετών.

(Από το υπό έκδοση βιβλίο του Βασιλείου Αναργύρου Πατσουράκου: Μια Γενεά της Μάνης)