Ιστορία της Οικογένειας

1400-1500

           Φεύγοντας από τη Νόμια, περί το 1400, η γενεά μας κατέληξε στην Κάλλιαζη. Η λέξη προέρχεται από το: κάλλιον ζην δηλαδή: καλύτερη ζωή. Βρίσκεται στην οροσειρά του Ταϋγέτου, σε μια ψηλή και από φύση οχυρή πλευρά του, απρόσιτη, απροσέγγιστη και απροσπέλαστη, κοντά στη Γέρμα του Οίτυλου, μεταξύ των χωριών Σκαμνάκι καιΚαρέα, σε απόσταση έξι ωρών με τα πόδια από το οχυρό της Αγίας Κυριακής, τον τόπο δηλαδή απότον οποίο κατάγεται η γενεά μας.
Η ήδη όμως πολυπληθής γενεά αύξανε σε απογόνους. Ο τόπος ήταν άγονος για να τους θρέψει. Αποφασίστηκε τελικά, μετά από σύσκεψη, να χωριστούν σε τμήματα και να επεκταθούν σε άλλα οχυρά μέρη της Ανατολικής Μάνης, που ήταν πιο εύφορη.
           Παρόλο δε που αυτά τα τμήματα της γενεάς εξελίχθηκαν σεδιαφορετικέςοικογένειες, είχαν πάντοτε γνώση της κοινής καταγωγής τους.
Το ένα τμήμα κατέλαβε τη θέση Σκαμνάκι και  Αυτό βρίσκεται στην Ανατολική Μάνη, απέχει μιάμιση ώρα με τα πόδια από την Κάλλιαζη, βρίσκεται δε εκεί όπου και σήμερα υπάρχει το ομώνυμο χωριό. Απόγονοι αυτού του κλάδου βρίσκονται περί το 1790 στην Καρυούπολη και το Νεοχώριο.
Άλλο τμήμα, με τα περισσότερα μέλη, κατέλαβε το 1470 τη θέση Κονάκια.
           Όλη η γενεά των Πατσουριάνων με τα διάφορα τμήματά της είχε την «προσωνυμία» Τουρκατζάδες.Αυτή τους είχε δοθεί για την υπερβολική σκληρότητα του χαρακτήρα τους, η οποία ξεπερνούσε και αυτήν ακόμη των υπόλοιπων Μανιατών, για τη σκληροτραχηλία τους και την πεισματάρικη εμμονή τους στις σκέψεις τους και προπαντός στις αποφάσεις τους.
           Η περιοχή Κονάκια όπου κατοικούσε η γενεά μας ονομαζόταν μέχρι το 1770 με την προσωνυμία Τουρκατζάδικα.
Άλλοι από τη γενεά, προερχόμενοι από τη Νόμια, πήγαν γύρω στο 1500 στο γειτονικό φρούριο «Κελεφά» στην τοποθεσία που ονομάζεται «του Καλού», ενώ άλλοι μετοίκησαν στο γειτονικό χωριό Καλλον(ι)οί με την ίδια επωνυμία δηλαδή Πατσούρης και μερικοί παρέμειναν εκεί.
           Ένας από αυτούς πήγε το 1600 περίπου στην Καλαμάτα και διατήρησε το ίδιο επώνυμο: Πατσούρης. Ένας απόγονός του έφτασε το 1700 περίπου στην Κρήτη και εγκαταστάθηκε σε χωριό λίγο έξω από τα Χανιά με την ίδια επωνυμία, αλλά με την κρητική κατάληξη του ονόματος: Πατσουράκη(ι)ς.

1500-1600

           Περί το 1600 ένα τμήμα της γενεάς από τα Κονάκια, προχώρησε προς Βορρά, χωρίς όμως να απομακρύνεται από τις δασώδεις ανατολικές πλαγιές του Ταϋγέτου.Το τμήμα αυτό κατέλαβε την θέση Μούχτια. Η θέση αυτή βρίσκεται στη σημερινή Μελιτίνη και κάτω από το χωριό Κόκκινα Λουριά. Στον τόπο αυτό οι Πατσουριάνοι έχτισαν οχυρό Πύργο, τα ερείπια του οποίου υπάρχουν μέχρι σήμερα, αφενός για να αντεπεξέρχονται στις τυχόν εχθρικές επιθέσεις, αφετέρου για να οχυρώνονται και αμύνονται μετά τις επιδρομές τους στη μέχρις εκεί εκτεινόμενη τουρκική επικράτεια.

1600-1700

           Περί το 1700 μερικοί από τους απογόνους, που κατοικούσαν στοχωριό Νόμια, λόγω και του άγονου της περιοχής, μοιράστηκαν και μετοίκησαν άλλοι σε κοντινά χωριά της Μέσα Μάνης, άλλοι σε χωριά της Ανατολικής Μάνης. Εγκαταστάθηκαν έτσι, περί το 1720, εκτός των άλλων περιοχών, αφενός στο χωριό Ρηγανόχωρα, το οποίο είναι παραθαλάσσιο και βρίσκεται κοντά στον Κότρωνα, αφετέρου στο κοντινό χωριό Κάββαλος, το οποίο είναι ορεινό.
Περί το 1700 επίσης κάποιος Πατσούρος από τα Κονάκια βάφτισε ένα νόθο ίσως παιδί κάποιου Μαντζουράνη από τα Σκυφιάνικα (χωριό κοντά στα Κονάκια). Όταν αυτό το παιδί ενηλικιώθηκε,θεωρώντας το τιμή του, μετέτρεψε το επώνυμό του σε Πατσουράκος. Από αυτόν προέρχονται οι έχοντες το επώνυμο Πατσουράκος από τα Σκυφιάνικα.

1800-1900

           Περί το 1800 ο Μιχαήλ Πατσούρος (1772-1834) από τη Νόμια, μεταναστεύει στην Δυτική Μάνη, στην περιοχή της Καρδαμύλης. Οι απόγονοί του παίρνουν το επώνυμο Πατσουρέας ενώ μερικοί διατηρούν το επώνυμο Πατσούρος. Περί το 1900 απόγονοί τους θα βρεθούν στην Πάτρα με επώνυμο Πατσουράκος και Πατσουρέας.
           Με την κήρυξη της Επανάστασης του 1821 ο Παναγιωτάκης Πατσούρος ή Πατσουράκος (1780-1830) από τα Κονάκια μαζί τους γιους του Θοδωράκη(1800-1864) και Νικολάκη (1802-1861) καταλαμβάνει το τουρκικό χωριό Στροτζά (σημερινό Προσήλιο). Από αυτούς προέρχεται ο κλάδος των Παναγιωτιάνων που κατοικεί μέχρι σήμερα στο Προσήλιο.
           Την ίδια περίοδο (1770-1800) βρίσκονται στα Κονάκια:

• ο Αναγνώστης ή Παναγιώτης Πατσούρος ή Πατσούρης ή Πατσουράκος (1770-1846), από το οποίον προέρχεται ο κλάδος των Αναγνωστιάνων
• ο Μίχος (Μιχαήλ) (1770-1830)  από το οποίον προέρχεται ο κλάδος των Μιχιάνων
• ο Γκίτονης (Ιωάννης) (1775-1825)  από το οποίον προέρχεται ο κλάδος των Γκιτιάνων
• ο Πουλίκος (1780-1840)  από το οποίον προέρχεται ο κλάδος των Πουλικιάνων
•  ο Στράτος (1785-1840)  από το οποίον προέρχεται ο κλάδος των Στρατιάνων.

           Ένας από τους γιους του Στράτου περί το 1815, πήγε να επισκεφθεί τους συγγενείς του στη Νόμια και έπειτα πήρε ένα πλοίο για την Κρήτη. Το πλοίο όμως το έπιασαν πειρατές και μετά από πολλές περιπέτειες αυτός κατέληξε στην Ιαπωνία, περί το 1825, με το επώνυμο Κατσούρης. Ένας από τους απογόνους του έγινε πρωθυπουργός της Ιαπωνίας.
           Περί  το 1840 ο Γιώργης Πατσούρος (1800-1890) φεύγει από την Νόμια και μεταναστεύει πρώτα στα Κονάκια και κατόπιν στην Πύλο όπου και παραμένει. Από αυτόν προέρχονται τα περισσότερα μέλη της οικογένειας που βρίσκονται μέχρι σήμερα στην Πύλο.
           Στην Πύλο μετανάστευσε επίσης και ο Παναγιώτης Πατσούρος (1858-1952)από την Νόμια, περί το 1870, και επονομάστηκε "Καούσης". Από αυτόν προέρχονται τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας στην Πύλο.
           Την ίδια περίοδο (1770-1800) βρίσκονται στη Νόμια:

• ο Παναγιώτης ή Ποτής (1760-1825)  από το οποίον προέρχεται ο κλάδος των Γιατρακιάνων στη Νόμια (είχε το παρατσούκλι Γιατρακάκος επειδή ήταν πρακτικός γιατρός)
• ο Μιχαήλ (1775-;)  από το οποίον προέρχεται ο κλάδος των Μιχαηλιάνων στη Νόμια
• άλλος Μιχαήλ (1770-1840)  από το οποίον προέρχεται ο κλάδος των Μιχαλιάνων στη Νόμια.

           Περί το 1870 ο Ιωάννης Πατσουράκος (1850-;) από τα Κονάκια, μεταναστεύει στην Μυρτιά ένα χωριό της περιοχής της Σκάλας. Από αυτόν προέρχονται οι συγγενείς που και σήμερα κατοικούν εκεί.